Biblioteka

Mieszanki tynkarskie i zaprawy murarskie

Dodano: 24 marca 2011

Producenci mas i mieszanek tynkarskich, zapraw murarskich i domieszek do betonów zasypują rynek szeroką ofertą. Czym więc kierować się przy wyborze chemii budowlanej? Z pewnością trzeba zapoznać się z rodzajami i składem dostępnych produktów.

Mieszanki tynkarskie i zaprawy murarskie
Spis treści
» Masy i mieszanki tynkarskie
» Tynki cienkowarstwowe
» Zaprawy murarskie i tynkarskie
» Domieszki do betonów
   »Pokaż wszystko

Masy i mieszanki tynkarskie

Tynki muszą mieć dobrą przyczepność do podłoża, nie powinny pękać, rysować się, odbarwiać, odpadać od ściany. Tynki zewnętrzne muszą być dodatkowo odporne na działanie czynników atmosferycznych, które nie mogą zmniejszać przyczepności oraz powodować odpadania i uszkodzeń. W domach jednorodzinnych wykonuje się tynki tradycyjne (od 1 do 2 cm) oraz tynki cienkowarstwowe (od 2 do 5 mm).

Tynki mineralne tradycyjne

Tradycyjne tynki mineralne stosuje się przede wszystkim na ściany wykonane w jednej z technologii tradycyjnych: z cegły (ceramicznej i wapienno-piaskowej) i pustaków, bloczków betonowych, drewna i materiałów drewnopochodnych (po uprzednim zamocowaniu stalowej siatki).

Podział tradycyjnych tynków zależnie od rodzaju spoiwa użytego do zaprawy:

  • wapienne,
  • cementowe,
  • cementowo-wapienne,
  • gipsowe,
  • gipsowo-wapienne,
  • cementowo-gliniane

lub zależnie od sposobu wykonania na:

  • jednowarstwowe,
  • dwuwarstwowe,
  • trójwarstwowe,
  • szlachetne.

Tynki wapienne, gipsowo-wapienne i gipsowe są wrażliwe na wilgoć, dlatego stosuje się je tylko wewnątrz budynku. Tynki cementowe i cementowo-wapienne są odporne na działanie wilgoci i uszkodzenia mechaniczne, dlatego mogą być stosowane także na zewnątrz.

Tynki jednowarstwowe otrzymuje się przez narzucenie zaprawy kielnią bezpośrednio na podłoże. Nadają się na podłoża z cegły, betonu oraz drobnowymiarowych elementów betonowych i ceramicznych. Ze względu na technikę wykonania mogą być: surowe rapowane (o grubości ok. 12 mm), surowe wyrównywane kielnią (10 mm), surowe ściągane pacą (10 mm).

Tynki rapowane mają nierówną powierzchnię, wyrównywane kielnią mają usunięte większe zgrubienia, ściągane pacą mają powierzchnię prowizorycznie wyrównaną. Tynki surowe wykonuje się najczęściej z zaprawy cementowo-wapiennej. Są stosowane przede wszystkim do tynkowania ścian budynków prowizorycznych oraz jako podkład pod izolacje przeciwwilgociowe (np. na ścianach piwnic).

Tynki dwuwarstwowe składają się z warstwy dolnej (obrzutki) i wierzchniej (narzutu), którą nanosi się po związaniu obrzutki. Narzut ściąga się pacą i zaciera na ostro. Otynkowana powierzchnia jest równa (odchylenie nie powinno przekraczać 4 mm), ale szorstka.

Tynki trójwarstwowe składają się z obrzutki, narzutu i dodatkowej warstwy gładzi. Zależnie od sposobu zacierania gładzi (np. z zaprawy przecieranej przez sito o drobnych oczkach, zacieranie packą pokrytą filcem, zacieranie stalową packą z jednoczesnym podsypywaniem cementu zmieszanego z drobnym piaskiem) uzyskuje się powierzchnie o różnym wyglądzie i różnym stopniu wyrównania (odchylenie od płaszczyzny 2-3 mm).

Tynki szlachetne wykonuje się z zapraw zawierających kruszywa szlachetne, które nanosi się ręcznie lub mechanicznie na tynk dwuwarstwowy traktowany jako podkład w celu uzyskania dekoracyjnego wykończenia elewacji. Podkład wykonuje się z zaprawy cementowej lub cementowo-wapiennej.

Zaprawy szlachetne mają postać suchych mieszanek składających się z: cementu portlandzkiego, wapna hydratyzowanego, kruszywa łamanego (marmurowego, dolomitowego, wapiennego) i dodatków barwiących.