Rodzaje tynków do wnętrz

Dodano: piątek, 13 kwietnia 2018 10:14
Rodzaje tynków do wnętrz

Tynki wewnętrzne decydują o walorach estetycznych pomieszczeń, a niekiedy i użytkowych. Wybierając rodzaj takiego pokrycia należy brać pod uwagę jego przeznaczenie, ostateczny sposób wykończenia ścian, rodzaj i stan surowego podłoża, a także dodatkowe wymagania stawiane ścianom wewnętrznym.

Tynki gipsowe jako sposób na gładkie ściany

Są to najczęściej nakładane wyprawy ścian w lokalach mieszkalnych czy biurowych. W praktyce mogą być stosowane wszędzie jako tynki wewnętrzne, oprócz pomieszczeń, gdzie wilgotność utrzymuje się stale na wysokim poziomie. Pozwalają na uzyskanie bardzo równej i gładkiej powierzchni na podłożach murowych jak i betonowych.

Tynki gipsowe produkuje się w dwóch głównych odmianach - jako tynki maszynowe, które nakłada się na budowie przy użyciu agregatów tynkarskich oraz jako tynki ręczne, przeznaczone do prac na niewielkich powierzchniach. Głównymi składnikami tynków gipsowych jest przede wszystkim wysokiej jakości gips i kruszywo kalibrowane oraz wiele uszlachetniających dodatków np. plastyfikatorów i opóźniaczy.

Przed przystąpieniem do wykonania prac tynkarskich, należy odpowiednio przygotować powierzchnię zależnie od rodzaju podłoża:

  • na podłożach betonowych nakładany jest preparat tworzący warstwę zapewniającą odpowiednią przyczepność tynku;
  • na podłoże chłonne z betonu komórkowego, poryzowanej ceramiki stosuje się gruntownik zmniejszający i wyrównujący nasiąkliwość;
  • w obszarach granicznych na styku różnych materiałów podłoża konieczne jest ułożenie wzmocnienia siatką z włókna szklanego, na szerokości około 10 cm z każdej strony linii rozgraniczenia;
  • wszelkie elementy stalowe muszą być pokryte farbą bądź powłoką antykorozyjną.

Według zaleceń większości producentów tynku gipsowego nie można nakładać zbyt cienką warstwą - minimalna grubość pokrycia nie powinna być mniejsza niż 8 mm przy nakładaniu tynku maszynowego, a w przypadku tynku ręcznego warstwa minimalna musi mieć grubość co najmniej 5 mm.

Z kolei maksymalna grubość naniesionego tynku na stropach nie może przekraczać 15 mm, a grubość wyprawy nakładanej na ścianach w jednej warstwie nie powinna być większa niż 25 mm.

Nie należy nakładać tynku dwuwarstwowo (jeśli jest konieczność jego pogrubienia), za to należy starać się nakładać materiał na zasadzie "mokre na mokre" lub nanieść dodatkową warstwę po wyschnięciu i zagruntowaniu podłoża. W czasie wysychania i dojrzewania ułożonego tynku gipsowego należy zapewnić odpowiednią, swobodną cyrkulację powietrza.

Po wyschnięciu tynku, przynajmniej po 14 dniach (w zależności od warunków pogodowych) można powierzchnię tynku poddać dalszej obróbce: malować, tapetować, okładać różnymi okładzinami ceramicznymi, kamiennymi, itp. Przed przystąpieniem do prac wykończeniowych powierzchnia tynku powinna być pokryta odpowiednim środkiem gruntującym, który dodatkowo wzmocni podłoże.

Wytrzymały tynk cementowo-wapienny

Ten rodzaj tynku charakteryzuje się odpornością na zawilgocenie, wysoką i stabilną wytrzymałością. Standardowo nakładany jest w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności, zwłaszcza jako podłoże pod okładziny ceramiczne. Doskonale sprawdza się również w innych pomieszczeniach przeznaczonych do malowania czy tapetowania.

Jego podstawową wadą jest trudność w uzyskaniu gładkiej powierzchni, ale przy doborowym tynkowaniu problem ten rozwiązuje nałożenie gładzi tynkarskiej. Obecnie przy tynkowaniu dużych powierzchni wykorzystuje się gotowe zaprawy tynkarskie nakładane agregatem jak tez i w sposób tradycyjny - z ręcznym narzutem.

Oprócz tynków cementowo-wapiennych wykonywane są też tynki wapienne lub cementowe. Tynki wapienne mają małą wytrzymałość i odporność na zawilgocenie, ale cechuje je wysoka paroprzepuszczalność i dobra izolacyjność cieplna.

Natomiast tynki cementowe ze względu na wysoką wytrzymałość i odporność na wilgoć mogą być nakładane w pomieszczeniach gospodarczych, piwnicach czy garażach, a także tworzyć pokrycia wodoszczelne po odpowiednim zatarciu powierzchni.

Nakładanie tynku cementowo-wapiennego
Nakładanie tynku cementowo-wapiennego

 

Suche tynki, czyli idealnie gładka powierzchnia

Są alternatywnym sposobem na wykończenie ścian wewnętrznych zapewniającym uzyskanie idealnej gładkości powierzchni. Stosowane są głównie przy prowadzeniu prac remontowych i modernizacyjnych zmniejszając ich pracochłonność oraz zapobiegając zawilgoceniu pomieszczeń, dzięki niewielkiemu zakresowi prowadzonych robót mokrych.

Zamiast nakładania tynku, do surowej ściany mocowane są płyty gipsowo-kartonowe, pod którymi bez problemu można ukryć instalacje elektryczne czy cienkie rury. Zależnie od tego czy konieczna będzie korekta odchyleń podłoża płyty mocowane są bezpośrednio na pacach klejowych lub na dodatkowych pasach korygujących płaskość wykańczanej powierzchni.

W pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności (łazienki, kuchnie) montowane są płyty tzw. wodoodporne lub stabilniejsze płyty gipsowo-włóknowe (w przypadku zawilgocenia, ale droższe).

Montaż płyty g-k
Montaż płyty g-k

 

Płyty gipsowo-kartonowe układane bezpośrednio na zaprawie klejowej wykorzystywane są do pokrywania powierzchnia ścian względnie równych, a mocująca warstwa kleju nie jest grubsza niż ok. 1,5 cm. Klej gipsowy może być użyty wyłącznie wewnątrz pomieszczeń na stabilnych i nośnych podłożach, nie narażonych na bezpośredni wpływ wilgoci. Chłonne podłoża należy natomiast zagruntować emulsją gruntującą.

Przed przystąpieniem do przyklejania, wszystkie elementy stalowe, stykające się z klejem powinny być zabezpieczone antykorozyjnie. Klej na płytę nakłada się punktowo, w postaci placków w odstępach co 30 - 40 cm zarówno w pionie jak i w poziomie.

W przypadku bardzo nierównych ścian lub konieczności korekty ich pionu, płyty klejone są do pasów kierunkowych utworzonych z pasków płyty o szerokości ok. 10 cm i przyklejonych w rozstawie 60 cm, które utworzą równą płaszczyznę. Klej mocujący płyty nanosi się na paski pacą zębatą, co zapewnia równomierną jego grubość na całej powierzchni mocowania.

Zastosowanie gładzi tynkarskich

Nakładane są jako warstwa wykańczająca świeży tynk np. cementowo-wapienny lub tworzą powłokę renowacyjną na starym podłożu. Produkowane są trzy zasadnicze rodzaje gładzi do wyrównywania ścian: gipsowe, anhydrytowe i polimerowe. Każdy z nich charakteryzuje się nieco innymi własnościami użytkowymi, jak i technologią nakładania.

Podłożem pod gładzie mogą być surowe, ale wyschnięte tynki cementowo-wapienne i gipsowe, płyty gipsowo-kartonowe i niektóre powłoki malarskie. Gładzi z reguły nie należy używać do wyrównywania powierzchni gdy odchylenia od płaszczyzny przekraczają 5 mm, gdyż mogą się złuszczać.

W takich miejscach trzeba wstępnie wyrównać ścianę masą szpachlową, a następnie na całą powierzchnię naciągnąć gładź. Wygodne do nakładania są gotowe gładzie polimerowe - wysychają one wolniej, ale lepiej przylegają do podłoża. Z reguły ściany po wstępnym wygładzeniu wymagają przeszlifowania i ponownego naciągnięcia warstewki gładzi gipsowej.

Produkowane są także gładzie do wyrównywania na mokro, co eliminuje uciążliwe zapylenie pomieszczeń podczas szlifowania. Ostateczne wygładzenie przy pomocy pacy uzyskuje się po nawilżeniu wstępnie stwardniałej powierzchni.

autor: Cezary Jankowski
oprac.: Maja Wychowaniec
zdjęcie otwierające: Knauf
zdjęcie w tekście: Knauf, Śnieżka